صاحبش را مجبور به بعضى اعمال محرمه بنمايد ، كه آنها متصف بحرمت هستند حرص را تشييع فرموده چرا كه حريص باموال مردم دست‌اندازى خواهد كرد و امثال آنها ، پس اگرچه حسد و حرص اولا و بالذات حكمى ندارند در حريص و حسود عقابى مقرر نشده است ، ولى ثانيا و بالعرض اين دو ملكه زشت صاحب خود را بارتكاب محرمات ميكشاند از اين جهت شارع در مقام جلوگيرى از وقوع در مجذورات امت خود را نصيحت فرموده است كه وجود خود را از اين صفات رذيله پاك كنند تا گرفتار اقدامات محرمه نشوند اين است مدرك تمام احكام صادره كه پيغمبر از جانب خداوند در ميان امت خود منتشر فرموده است و خارج از اين چهار عنوان چيزى نيست . وجوب قصاص و ديات در اقسام جنحه و جنايات و قتل نفس و اجراى حدود و تقريرات راجع به احكام تكليفيه و بالاخره آنچه محكوم بحرمت و وجوب و داراى ثواب و عقاب باشد وظيفه اوليه شارع مقدس است و متدينين به آن دين ناچار بايد اطاعت كنند آيا در امور عاريه كه در هر شهرى و هر عصرى قسمى متداول است مادام كه مضر بهيئت جامعه نباشد خارج از احكام تكليفه است ، مثلا پيغمبر جهاد با كفار را واجب فرموده است ولى ابدا وظيفه پيغمبر نيست تعيين اسلحه بفرمايد ، چرا كه در عصر نبوت اسلحه منحصر بشمشير و نيزه بوده و مجاهدين بايستى مشق بشمشيربازى و نيزه‌پرانى و تيراندازى بنمايند اما در اين عصر كه اسلحه ناريه پيدا و اختراع شده حتما بر مجاهدين واجب است كه مشق پا بنمايند و تفنگ انداختن بياموزند و اصل مسئله كه جهاد باشد همان قسم كه در عصر نبوت واجب بوده است امروز هم واجب است اما آلات و اسباب آن برحسب اقتضاى هر عصرى البته فرق مىكند و هيچ ديوانه نميتواند بگويد وجوب جهاد موقوف بر جنگ با شمشير و نيزه و تير